Aynı paftaya üç ayrı taraftan baktım

2015 mezunu bir mimarım.

Altı yıl resmî bir kurumda çalıştım: dosyanın geldiği, incelendiği, eksik çıkınca geri döndüğü taraf. Üç yıldır kendi ofisimde proje üretiyorum: dosyayı hazırlayan, geri dönünce düzelten taraf. Üç yıldır da inşaat imalatının içindeyim: kâğıttaki sayının betona döndüğü taraf. Ayrıca yurt dışına da proje çizdim.

Kurumda önümden geçen paftaların çoğu kötü tasarımdan dönmüyordu. Mimarlar işini biliyordu. Dönme sebebi hep aynıydı: bir hesap atlanmış, bir tablo diğeriyle tutmuyor, emsal aşılmış ama görülmemiş. Yani sorun mimarlık değil, muhasebeydi.

Sonra kendi ofisimi açtım ve yıllarca başkasında gördüğüm hatayı ben yaptım.

Çünkü bu hesaplar zor değil — tekrar eden ve birbirine bağlı. Bir kat yüksekliğini değiştirirsiniz, altı tablo birden yanlış olur. Birini atlarsınız. Atladığınızı da siz değil, masadaki memur fark eder. Kaybettiğiniz sadece zaman değil; projenin akışı, müşteriye verdiğiniz söz.

İmalat tarafına geçince üçüncü şeyi gördüm: kâğıttaki beş dakikalık dikkatsizlik, sahada haftalar demek.

Üçünü de görünce şuna kanaat getirdim: bir mimarı ancak mimar anlar.

Bir sorunu görünce ona alışmak yerine aletini yapmaya çalışırım. İnşaat tarafında da bu kafayla yeni bir ürün geliştirdim.

Aynı huyla oturup PAFTANA'yı yazdım. Bir yazılım fikri olarak değil, «mimarın hayatındaki zorluğu nasıl kolaya indiririm?» sorusunun cevabı olarak.

Proje çizmez. Belediye onayı vermez, yönetmelik yorumlamaz. Sizin yerinize karar vermez.

Bir hesap yardımcısıdır; nihai kontrol ve sorumluluk proje müellifine aittir.
Geçmişte resmî bir kurumda çalışmış olmam bu araca hiçbir resmî onay ya da ayrıcalık sağlamaz. Oradan kalan tek şey tecrübedir.

Yılda üç proje yapan mimara aylık abonelik satmak doğru gelmedi. İşiniz olunca bir oturum alır, bitirirsiniz. Süre de ödemede değil, siz «başlat» deyince başlar. Sıkışırsanız bir defalık ücretsiz ek süre var — çünkü ben de sıkıştım.